Het geschenk van mien Canadese bevrijders
Aj older wodt krieg ie vaka dinge van vrogger in ow gedachten. Daorumme zekt de jongeluu ok vaka:"die olde mensen praot haost altied aover vrogger!" Misschien hebt ze wel geliek, maor as die jongeluu ok lange leaft, doet ze dat later net zo, azze wie now.
Iederene hef wel völle met emaakt, toen wie bevrijd wieren, mao ik heb noe het volgende met emaakt en vertel het graag, umdat ik gevraogd werd, um het te schrieven.
Het was 1 april 1945. Ik ging weer naor binnen in het Meistershuus in de Velswiek, waor ik opegruuid bunne. De kamers waren löög en Duitsers waren vot. Ik ston in de kamer met mien vader te praoten, tot ik inens een pantserwagen met een grote witte sterre opzied ,opde weg zag. veur ons huus.
Ik schreeuwen het uut en begon te dansen van bliejschap, haos hysterisch.Daor komt ze onze redders,daor komt ze de geallieerden!
Hoer hoera!
Opens een vreselijkgeknal,een vuurstrepe, recht deur onzen hof. Wie zaggen de gluuiende kogels van machinegeweren.
En opens was het weer stille buten. Zollen wie naor buten durven gaon? Den pantserwagen ston stille naost ons huus. Wie heurden mensen reren en gillen buten. Vader deed zachjes de butendeur los en daor zaggen wie onze buurluu. Ze riepen, schreeuwden en zwaaiden naor onze Bewvrijders.
Den ene colonne naor den anderen stroomden op Hengel an. Wie wieren echt bevrijd en dag nao dag stroomden wagens en auto's met Canadese militairen deur ons dörpken hen.Ik was zo blie en gelukkig en dachte: "now kriew un paradies hier op aarde!" Wie zwaaiden en wenkten naor onze redders heel völle dagen lang.
Op een dag ston ik weer buten,achter ons huus, toe d'r un Canadese officier op mien af kwam en begon engels met mien te praoten. Hie vroeg mien of ik wis wat de Duitsers allemaole bie zich hadden toen ze hier langs kwammen""anti-tanks-materiaal of grote kannonen?" "No sir" zei ik met mien school engels. "Allene kleine karretjes, kruuwagens en kinderwagens, daor ze hun laatste bezittingen op hadden liggen sir."
Toen ging e weer naor zien Jeep met een grote witte sterre d'r op en ik vulen mien vreselijk trots.
Een paar dagen later ston ik weer an de weg te kieken,naor het troepentransport. Opens kwam d'r un militair op mien af en zei "Hello". "Hello" zei ik ok. Hie hield te teugels vaste van een peerd met un hollandsen stottekarre En hie zei tegen mien:"Look here, take it away, horses are no good for Tommies!". Ik ston te gapen en wis niet wat of ik zeggen zol.
" HERE YOU ARE ,TAKE IT NOW!"
Hie roepen un betjen harder tegen mien en gaf mien de teugels van het peerd met de karre. Den was vol met potten en grote bussen en daorin
waren levensmiddelen van de Duitsers. Ik herinner mien nog un groten busse vol met zalt, dat betuun was die tied, waorumme wet ik niet. Vet zat t'r in en van alles, te völle om op te numen. Sommige dinge kan'k mien nog goed herinneren, as de dag van gisteren. Op de wagen lag un mooi niej riejzadel en een zend-ontvanger apparaat, dat de Duitsers "Tornister" nuumden, dat was net iets veur un junsken as ikke.
Ik nam eindeluk de teugels aover van um en zei "Thank you sir!" "You'r welcome!" zei den canadesen militair en daor ging ik met m i e n peerd en wagen. Een geschenk van de Tommies, helemaol veur mien...
Ik riejen het hele geval achter de schole en wie pakten alles wat op de karre lag in het löge schoollokaal, behalve het riejzadel.
Mien vader en ikke bekekken het en zeien tegen mekare, dat het het beste was om het hele spul naor un boer te riejen, waor wie altied bevriend met wazzen ewes. Daor ging ik weer trots met m i e n peerd en wagen!
Bie den boer wazzen ze natuurlijk olderbastend blie, want alle peerde wazzen deur de Duitsers evorderd.Now konnen ze met ploegen en andere dinge op het land beginnen. 't Was jo veurjaor.
Een paar wekken nao dit hele geval kwam d'r un boer bie hun uut un dörpken niet zo wied van ons af en den kon bewiezen, dat het zien peerd en wagen was.
Zo ging dat met het geschenk, dat ik van de Tommies kreeg in april 1945.
Van Kees uut de Velswiek, in oktober 2006.