EMIGRATIE,
Toen ik gevraagd werd om een artikel te schrijven van mijn
landverhuizing, voelde ik me een lange tijd tamelijk
onzeker, om daar aan te beginnen. De reden daarvan was, dat
ik veel herinneringen, soms hartverscheurende dingen, maar
ook heimwee in mij op zou roepen. Vaak komt de gedachte in
je op of je nu werkelijk wel het juiste gedaan hebt, toen
je je Vaderlandje verliet...
Maar nu beginnen we vanaf het begin. Na W.O-2, toen we
bevrijd werden door de Canadezen in de Achterhoek, dacht ik
dat Europa nu zoiets als het Paradijs zou worden. Iets wat
we immers hier op aarde nooit zullen beleven, maar als
jeugdig persoon heb je vaak wonderlijke opvattingen
en...dromen.
Na een een jaar of zeven gewerkt te hebben, werd ik
plotseling werkeloos nadat ik ergens op een kantoor als
correspondent werkzaam was geweest. "Reorganisatie van het
bedrijf" heette dat toen. Ik kreeg daarna
werkeloosheids-steun van de Sociale Dienst in mijn
gemeente. "De hand ophouden, zonder te werken", noemden we
dat en dat stond me heel erg tegen. Ik droomde verder,van
verre landen, b.v. Z-Amerika en begon Spaans te studeren.
Weg, weg van hier, om een nieuwe toekomst op te bouwen! Wat
een dromen. Men zegt immers vaak,dat dromen bedrog zijn,
maar dat kwam nu juist niet op in mijn hoofd.
Weg, weg van hier, was mijn enigste gedachte. Naar een
nieuw land, met nieuwe mogelijkheden, nieuwe mensen,
ruimte. Weg van dit kleine Nederlandje met zijn vijftien
millioen mensen!
Ik droomde verder om een heerlijk, warm klimaat, altijd zon
en niet altijd die wind van de Noordzee met regen en hagel,
nee weg, zo gauw mogelijk, maar eerst Spaans leren.
Er kwam ineens iets heel anders in mijn dromen. Ik kreeg
per brieven nu vaker contact met mensen in Finland en met
mijn oudste broer besloten we er eens heen te reizen en we
spraken nu dagelijks om d e reis, o n z e reis naar
Finland. De spaanse studie-boeken werden op een plank
gelegd en ik begon Zweeds te studeren, want die vrienden
waarmee ik correspondeerde spraken Zweeds , i n Finland
n.b.
Zo brak de dag aan, dat ik eerst zou reizen en mijn oudste
broer zou nakomen. Het moet zo ongeveer de 9 Mei geweest
zijn, dat ik op de bus van de Gelderse Tramwegen stapte en
naar Hengelo (O) vertrok 's morgens vroeg. Het afscheid
thuis, ging zonder tranen. Ik had mijn ouders gevraagd wat
ze er van dachten en of ze me toestemming konden geven,
ondanks dat ik al bijna 27 j. was. Ik heb altijd opgezien
tot mijn ouders en hun raad gevraagd in alles.
"Je bent oud en verstandig genoeg om te weten wat je doet!"
En met die woorden namen we afscheid.....
In Hengelo(O) stapte ik op de Scandinavie-express, die van
Amsterdam naar Stockholm in Zweden reed. In Kopenhagen werd
ik door de douane-beamte gefeliciteerd met mijn 27ste
verjaardag, toen hij mijn paspoort controleerde en wenste
me een voorspoedige reis naar Stockholm.
De 11de Mei in Stockholm op het grote Centraal-station daar
aangekomen zocht ik op de een of andere manier de haven,
vanwaar een boot naar Helsingfors, dat is de hoofdstad van
Finlands Zweedse naam, de naam Helsinki is Fins. Hier zijn
twee talen Fins, de hoofdtaal en Zweeds, dat gesproken
wordt door een kleinere groep der bevolking.
De mooie boot, die me naar Finland zou varen heette
S.S.Brynhild van de rederij Ab.Svea in Stockholm. De 12de
Mei kwam ik in Helsingfors aan en daar wachten twee
personen op me, waarmee ik gecorrespondeerd had. Een jonge
scandinavische blonde, die mijn geliefde echtgenote werd,
na een half jaar en die jonge man werd mijn zwager.
Alles was nieuw alles was mooi, het land was als een
droomland voor me. Ik had geluk en kreeg al gauw een baan.
Op het bureau voor buitenlandse zaken werden formulieren
ingevuld met hulp van mijn nieuwe vrienden. 45 Personen,
waarbij ik ook hoorde, hadden
werk- en verblijfsvergunning aangevraagd, slechts 5 kregen
toestemming en ik ik was een van deze 5 personen. De
blijdschap was groot, voor mij en mijn nieuwe vrienden. Ik
was al gauw als kind in huis. Iedereen was vriendelijk en
zeer behulpzaam. Ik kreeg zelfs een dustributie-kaart nog,
die tijd en werd helemaal een met de bevolking daar. De
taal die ik leerde en nu vloeiend kan lezen en schrijven,
ook in mijn computer is Zweeds. Maar de Finse taal is de
hoofdtaal en die m o e t je kunnen om hier te kunnen leven.
Om een lang verhaal kort te houden....soms heb ik gedacht;
heb ik nou juist gehandeld om hier naar dit mooie land, zo
heel erg dichtbij de Noordpoolcirkel, te emigreren. Dan zeg
ik JA!
Hier is ruimte, hier was werk, hier waren en zijn er nog,
heel fijne mensen. De sociale zaken hier zijn als in het
overige Europa, de wegen zijn nu overal in prima staat. Een
terugkeer voor mij bestaat niet meer, ondanks behoorlijk
heimwee naar Gelderland. Maar ik moet tevreden zijn, ik mag
en kan niet anders denken,nadat ik zo liefelijk opgenomen
werd in een heerlijke familie, met hulp van alle kanten.
Mijn geliefde scandinavische blonde was de beste
echtgenote, die ik mij dromen kon en onze zoon hier, een
half nederlands-fins-zweedse vent.
Het is allemaal als een droom, onbegrijpelijk en ik ben
zeer en zeer dankbaar, dat ik dit alles als gewone
achterhoekse jongen mocht meemaken. Nu, na vele jaren met
een groot verlangen om te corresponderen met mensen in het
Vaderland, kan ik dat nu ,via mijn computer. Dagelijks ,en
met vele beste mensen in mijn Vaderland. Wilt U meer weten,
nu kunt U mij nog bereiken!. Vraagt U gerust van alles en
ik zal proberen nog meer te vertellen van dit mooie,
machtige land.
En tot slot, hier heb ik het nooit koud gehad, de huizen
zijn prima gebouwd en geisoleerd en erg warm van binnen.
Iedereen kent nu zeker en weet, wat een finse sauna is. Het
klimaat is droog 's winters en zelden vochtig, daarom zijn
10-15 of 20 graden Celsius onder nul, niet bijtend en
onaangenaam. Als U reizen wilt naar Finland, moet U zich
door niemand wijs laten maken, dat het hier koud en
onaangenaam is en dat de beren en wolven hier op straat
lopen. Nonsens en niets anders als nonsens!. Uw volgende
vakantie gaat zeker naar hier! Naar Finland-Suomi! Mail mij
svp. voor meer inlichtingen. Van Kees van de Meister uut
Velswiek bie Zelhem sinds......jaren!