EEN KATTENWASJEN


Alie en eur vief poesjes waren zes katten.
Ze was zó gek met dierkes, dat ze der zelfs met naor bedde ging.
‘t Hele huus was veur de katten. Aoveral mochten ze op- en anzitten. Ze was der zelfs allene deur kommen te staon. ‘t Huwelijksbootjen, waor ze tien jaor geleden met Bernard Batse in estapt was, wier langzaam maor zeker een kattenmande. De eerste tied, toen ze nog maor zes katten hadden, had Bernard der zich nog in eschikt.
Hie had een gruwelijke hekkel an die gloeperds, zoas hie ze nuumen. Maor toen Alie ok nog begon um zwerfkatten van de straote en uut de beume te plukken, wier ‘t um te bar. Op de eerste plaatse kwammen de katten, dan een hele hotte niks en dan Bernard.
Dat begon um zó de keal uut te hangen, dat e op een keer zei: "De katten der uut of ikke der uut!"

Tut aovermoat van ramp begonnen de diers eigens ok nog jongen te maken!
Toen Bernard een keer op zolder kwam, von e daor een nest met negen stuks in de wiege waor zie'n vader en hie beide uut egruuid waren. Die wiege was een arfstuk. Hie was der gek met en hield van antiek.
De katten bunt der niet uut-egruuid.
"Bernard, bun i-j ok ergens een nest met jonge katten tegen-ekommen?" vroeg Alie een dag later.
"Ikke niet." zei Bernard. Want hie vondt dat de katten um waren tegen-ekommen.
Alie hef et hele huus en de schure af-ezocht. Van de kelder tut de zolder.
"Ik snappe der niks van." zeuren ze. "Want Piepsie was in verwachting." Ze had alle katten zo'n idiote name egeven.
‘t Zal wel schijnzwangerschap ewest weazen. Of wind." zei Bernard onverschilleg.
"Och i-j! Daor mot i-j niet met spotten, want Piepsie is helemaols van de kok. Ze et niet en ze drinkt niet en löp den helen dag te zuken en te mauwen."
Wat dat laatste betrof, von Bernard dat Piepsie op Alie lek.
"Goa i-j es in de tuin kieken of ze de jongen daor ergens verstopt hef."
Ze hadden een helen groten tuin. Veuran veur de sier. Maor den was deur de katten grotendeels aoverhoop ehaald. Achteran veur de gruunte, met een groten composthoop en héél hoog gaas der ummehen.
"Dat is héél goed meugelijk." Hie ging naor buten en um net te doen of e heel lange zocht, ging et onkruud uut de spinazie wieden en gooien dat op de afvalhoop.
Daor zag e de schuppe nog staon. Hie maken um schone en borg um metene op.
"Ik hebbe ze niet eheurd of ezien." zei e toen e noa een half uur, strukelend aover Witvuutjen, de kökken weer binnenstappen.
Alie was den helen dag van de kok.
Den anderen margen was ze der al weer een betjen oaverhen, want der liepen nog dri-j katten rond met de neudige inzittenden an boord. Éne hef later zie'n lading elost in et bedde.
Een anderen onder de banke en nummer dri-j had in de wasmande de aoverhemde van Bernard der veur uut'ezocht.
Alie was in de zeuvende hemel. Ze rennen van ‘t bedde, via de wasmande naor de banke. In bedde leien vief van die piepers. In de wasmande dri-j en twee onder de banke.
Dat dat der onder de banke maor twee leien, was nog één geluk dacht Bernard. Maor dat "geluk" duren niet zo lange, want een uur later waren ‘t der zeuven.
Now kon Alie eur geluk helemoal niet op. Bernard was zien geluk nao één keer sloeken al kwiet.
Den dag mos e zelf zien brood smeren en ekokt wier der ok niet. Toen e Alie op de kniene veur de banke zag liggen, wier e zó grammieterig dat e zien botteram met jam tegen ‘t behang kwakken. Vlak naost de broene foto van opa Batse die der zo te zien ok van schrok, want hie had inens rooie vlekken op et gezichte.
"En now is ‘t genog," schreeuwen Bernard, "de katten der uut of ik der uut!!!
Alie kwam met een rooien kop aoverende.

De katten bunt ebleven.
Bernard woont now al zowat een jaor in de stad in een vri-jgezellenflat an de Kanariestraote. Gescheiden van taofel, bedde en katten.
Alie is der nog wel effen van uut de tied ewest. Op anraoden van de dokter is ze een paar wekke met vakantie ewest in een soort rösthuus.
Ze missen Bernard wel. Maor de katten, waor een buurvrouw now op passen, nog meer.

Toen ze weer thuus kwam, schrok ze toch wel effen.
Dri-j katten zatten te ravotten in de gedienen. Een anderen nom effen de vaze met pauweveren, die op de schossteen ston, onder handen. ‘t Rok ok niet fris en toen ze een huuksken van de banke kattenvri-j had emaakt um te gaon zitten, wier ze bestormd deur een horde vlooien.
Ze had zó naor eur poesjes verlangd maor now ze ‘t allemaole aoverzag en ontdekken dat de mooie plantenbak, waor ze altied zo trots op was, ok nog opni-j was in-ericht, begon ze te snappen dat ‘t zo niet langer deur kon gaon. Vlekjen had ok nog effen ebaard. Twee rooien, één zwarten en éne met strepen leien op de onderste planke van de linnenkaste.

Ze hef een dierenasiel op-ebeld en een dag later kwam der al iemand.
Et was een vrindelijke meneer. Toen Alie um binnen liet, ging e metene deur de kniene en nom de katte, die op de veurdeurmatte zat, op en begon um te aaien.
‘t Dier vulen metene dat e van katten hield en begon vrindelijk te snorren.
"Mevrouwtje," zei de meneer op de matte, "het is een heel mooi poesje. We zullen voor haar zeker een liefdevol thuis vinden. Maakt u geen zorgen, dit is geen probleem."
Hie zei ‘t met völle gevuul want hie zag hoe Alie zenewachtig en met rooie ogen op um neerkek.
Hie had et nog niet ezegd, of de kamerdeure ging los en Piepsie kwam ni-jsgierig de gang in.
"Ach, wat leuk. U hebt nog een poesje."
Alie knikken zuneg.
"Kom maar. Poes, poes, poes." zei de man en hie maken een tuutmundjen en toevallig dezelfde geluudjes as Alie, as ze ‘t voer veur de katten klaormaken.
Had e dat now maor niet edaon, want inens kwammen der nog dri-j, vier, zes de kamer uut. Hie zetten grote ogen op, want ‘t ging moar deur. Der kwammen der nog een paar de trappe af. Hie raken de tel kwiet.
En ok achter de kökkendeure heuren e miauwen.
Langzaam kwam e oaverende, schudden zich vier katten van de bokse en ging staon. Ze strekken um langs de bene. De katte, die e nog op de arm had, klemmen zich met alle vier peute an um vaste. De nëagels sloeg e stevig in ‘t sporthemd. Een katte völt niet graag, al kump e meestal op de peutjes terechte.
Meneer liet zien ogen effen sprakeloos aover de kudde gaon.....
Toen trok e de mondhuke iets umhoge, schroeten een keer, kek Alie an en zei:
"Misschien kunnen wij even naar de kamer gaan om....."
Joa, waorumme? Hie was der zichtbaor verleagen met.
"O, maor naotuurlijk kan dat." zei Alie zonder dat ze et menen.
Vuutjen veur vuutjen schaof e tussen de katten deur. Toch traod e der nog ene op de poot en den vulen um nog effen duftig deur de boksepiepe.
Alie dei de deure los en de meneer stappen met een groten trad naor binnen.

Toen viel um de mond los en de katte uut de hande. Dat ging zó onverwachts, dat et dier gin tied had um zich umme te dreaien. Hie smakken ruggelings op ‘t tapijt en vlaog in de gedienen.
Meneer ston as an de grond enaegeld. Hie had een hoop katten ezien, maor nog nooit zovölle in één huus.Oaveral katten! Op de banke, in de stule, op de tilleviesie, in de plantenbak. Der kwam der ene uut de staonde schemerlampe. Een grote, rooie kater kwam met de stat umhoge op um af.
Hie kek effen hulpeloos naor et plafond. De enige plaatse van de kamer waor gín katten zatten.
Met een zucht vroeg e of e effen mocht tillefoneren.
Alie kon allene maor knikken.
Veurzichtig, de katten an de kante schoevend, ging e noar de tillefoon en draeien een nummer. Alie kon nog net de rooie kater in et nekvel griepen veurdat den op ‘t toestel sprong.
"Ja, hier met kattendr...... met Katendrecht. Stuur Willem even met de bestelwagen." ......... "Nee, geen tijger, maar het zijn er zoveel." ........."Geen idee. Veel in elk geval." ........ "Geef er maar tien mee. Hij weet het adres." ...... "Ja, nu meteen."
Toen e de hoorn op de haok elegd had, begon Alie te hulen.
Ze had etzelfde gevuul as toen de dokter een ambulance ebeld had um Bertus hals oaver kop noar ‘t ziekenhuus te brengen met een accute blindedarmonstekking.
Meneer Katendrecht zei niks. Hie had dit vaker met-emaakt.
Ok bi-j mensen waor e maor ene katte of hond mos ophalen.
‘t Mot der toch effen uut. Hie wist naotuurlijk ok niks van de blinde darm van Bernard.
Tien minuten later stoppen der een gruun busjen in de straote.
Meneer Katendrecht dei de veurdeure los. Alie heuren hoe e nog effen met de chauffeur in de gang ston te smoezen.
Toen kwammen ze samen de kamer in. De lange slungel van een jonge tikken an de pet en zei: "Zeg maor Willem. Dat dut mien moeder ok altied." Hie kek eur vrolijk an deur zie'n brille met jampotglaze. Hie wol effen lollig waezen, maor et sloeg niet an bi-j Alie. Ze kreeg een slap hendjen. Now ja, hendjen? Die hande hadden meer de maote van een kattebak. Zie'n eugskes, achter de met jampotglaze, stonnen ok niet al te kwiek en met de heure, die e op de kop en an de kinne had, von Alie dat e völle weg had van een pleeborstel.
Nee, ze mocht um metene al niet.
De katten vuulen bliekbaor etzelfde en hadden zich al vlot terugge-etrokken. Behalve de rooie kater. Den proberen an de binnenkante van de boksen langs Willem umhoge te klimmen, maor veurdat e de achterpeute van de grond had, had e um in et nekvel. Hie beuren um op en hield et dier op een armlengte van zich af en kek de kater keurend an.
‘t Was altied den onhandelbaorsten ewest van ‘t hele stel.
Hie was de baas en zelfs Alie kon um maor met muuite in de hande kriegen.
Maor now liet e, met de ogen half dichte, de peute en de stat slap noar beneden hangen. Alie was al bange dat Willem te hard ekneppen had. Maor toen e um effen later losliet, kwam den rooien op alle vier peute op de grond terechte en krop achter de tillevisie.
Zonder wat te zeggen sloffen Willem de kamer uut en liep naor de auto.
Effen later kwam e met meneer Katendrecht weer binnen. In elke hand hadden ze een soort knienenkouwe van iezerdraod. Willem zetten ze midden op de salontaofel. Hie liep nog een paar keer hen en weer, tutdat ze alle tiene in de kamer stonne.
Alie begon weer te snotteren. Meneer Katendrecht kwam naost eur zitten. De katten kon e röstig an Willem aoverlaoten.
Den ging metene an et werk.
Hie begon achter in de kamer. En met zien ervaring as kattenvanger, had e met één zwaai van zien lange arme der al twee te pakken. Meneer Katendrecht ston metene klaor met de kouwe en veurdat de diers et in de gaten hadden, zatten ze achter de tralie's.
Willem plukken der al weer twee uut de vensterbanke. Piepsie en Poekie volgen as nummer vief en zes.
Now kregen de anderen ‘t één en ander in de gaten. Witvuutjen krop bi'j Alie op de slippe. Ze sloeg der metene de arme umhen.
Dri-j jonge ketjes proberen zich in de plantenbak te verstoppen tussen de ficussen benjamina en de fantasia japonica's. Wat der tenminste nog van aover was.
Moar umdat ze der niet bi-j kleuren, hielp eur dat weinig.
Willem was niet kleurenblind en graaien der twee tegelieke an et nekvel uut. Nummer dri-j sprong in een bloempot en hielp Suzanne van de mooie ogen af.
Zo was de kamer al gauw ontruumd. De kökken was ok gin probleem.
Willem zetten zien griepers in de zied en kek, deur de jampötte Alie an. Die zat met Witvuutjen in de arme, stevig tegen eur boezem edrukt. Ze kek Willem met grote
angstogen an. Hie kek op zien beurte naor meneer Katendrecht.
Den schudden van nee.
Willem stok de hande in de tessen.

Meneer Katendrecht kwam weer naost Alie zitten en aaien Witvuutjen aover de kop.
"Met één poesje zult u het héél wat makkelijker hebben, mevrouwtje. Het is een lief diertje en wij nemen de zorgen om de anderen met liefde van u over. Nietwaar, Willem?"
Alie had et gevuul dat den langen kattenmepper de twee kooien, die nog löag waren, ok nog graag vol had willen hebben.
Maor ze gunnen um dat plezier niet en zei niks.
Ze waren niet baoven ewest. Alie wol dat maor zo laoten. Want allene met Witvuutjen wieter te motten, lek eur niks.
Willem begon de kooien naor de bestelwagen te brengen. Meneer Katendrecht bleef nog effen bi'j Alie zitten.

Toen Willem de kamer weer binnen kwam um de laatste getraliede katten in te laden, kwam de kater net achter de tillevisie vandan. Hie schot um tussen de bene deur en rennen naor baoven.
Dat had e niet motten doen.
Willem was met dri-j traeden op de aoverloop. Maor de vluchteling was niet te zien.
Ene van de slaopkamerdeuren ston op een kier. Hie kek naor binnen.
"Meneer Katendrecht!!" Den kwam kieken.
Willem mos weerumme naor et asiel um der kooien bi'j te halen. Toen e weg was, riep meneer Katendrecht Alie naor baoven.
Ze janken alweer. Hie was een mensenkenner en begrep wel, dat ene katte veur een liefhebster wel wat weinig was.
"Hoeveel poezen zou u graag willen houden?" vroeg e vrindelijk. Alie snappen wel, dat ze niet kon aovervraogen.
"Tiene?" zei ze veurzichtig.
Uutendelijk bunt ze ‘t eens eworden aover dri-j. Ze mog ze zelf uut et restant uutzuken, maor mos nog wel belaoven dat ze der met naor de dierenarts zol gaon.
Toen Willem weer kwam um nog effen um zich hen te griepen, was ‘t gauw achter de rugge. Allene de rooie kater hef um nog effen laoten vulen, dat e ‘t der niet met eens was. Maor toen Willem um et nekvel nog effen wat strakker antrok, kon e niet anders as de stat en de peute weer laoten hangen. Hie kreeg een hok veur zich allene.
"Ziezo." zei Willem en was weg.
Alie zag an um dat e ‘t werk met plezier edaon had. "Lilleken, langen slaodubbel!" dacht ze.
Meneer Katendrecht hef nog effen afscheid enommen.
Met: "Wij komen er wel uit." ging e ok de trappe af en trok de veurdeure achter zich dichte.
Alie bleef met dri-j katten achter op de slaopkamer.
Effen wier ze kwaod op zichzelf. Ze had der best tiene können hollen! Dat was jo niks veur eur begrippen, maor ze had zich deur den gladden meneer laoten aoverdonderen. Ze had voet bi-j stuk motten hollen.
As Willem allene ewest was, dan had ze den misschien umme können praoten. Hoewel dat ok nog te betwiefelen viel. Hie lek zovölle plezier in zien werk te hebben, dat ze dan misschien niet ene katte aover-ehollen had.
Inens schot eur ‘t gemoed weer vol.
Ze hef een uurken op bedde liggen hulen. Now waren ze nog maor met zien vieren in een stil huus. Met de poesjes in eur arme is ze in slaop evallen.

Toen ze wakker wier bedacht ze zich dat ze de was in de machine edoan had, net veurdat meneer Katendrecht was ekommen.
Ze ston veurzichtig op um de poesjes niet wakker te maken en ging naor beneden.
Toen ze in de kökken kwam dei ze de deure van de wasmachine dichte, zetten um op negentig graden, op no-iron en draeien de knoppe umme.
Ze kik altied nog effen of der niks tussen de deure zit. Dan löt ze de boel gewoon draeien.
Dat dei ze now ok. Allene bleef ze disse keer wat langer staon kieken as anders.
Ze was nog aardig uut eur doen en had nog gin zin um ander werk onderhande te halen.
Et water liep inmiddels in de machine en de trommel begon te draeien.
Toen e een keer of vief rond ewest was, was Alie der weer helemaol bi-j! Zat der iets zwarts tussen de witwas? Et kwam effen langs de roete. Ze bukken zich en kek nog es goed. Ze had et goed ezien, ‘t was zwart en zag der raar uut. Et lek niet op eur zwarte tee-shirt. De machine zat nogal vol en ze kon ‘t niet thuusbrengen.
Effen dacht ze een zwarte vingerhandschoen te zien, maor die had ze niet. Toch lek ‘t der op. De trommel stoppen en ging weer de andere kante op.
Toen kreeg ze de schrik van eur laeven!! In een flits zag ze wat ‘t wel was: vier kattepeute kwammen langs en proberen zich vaste te griepen an de gladde roete.
Metene drukken ze op de stopknoppe en zetten de pompe an.
Toen ‘t water der uut was, trok ze de deure los en de was der uut.
Een dun, zwart stetjen stok uut de lakens. Ze plukken zenuwachtig de natte boel uutmekare. Ze had zich niet vergist.
Alie had een jonge katte in de hande!
‘t Was den zwarten van Vlekjen. Maor wat zag et dierken der uut! As een verzoppen katte. Of zol e dat ok waezen?
Et verruren gin vinne. Veurzichtig strek ze um aover et köpken. Toen dei e effen de ogen los, moar knep ze metene weer stief dichte. Hie was net zo slap as de natte lakens.
Zol e de ogen veur de leste keer los-ehad hebben?
Alie begon ok met de ogen te knipperen, moar de tröane kon ze niet tegenhollen. Zol ze dissen op zo'n nare maniere ok nog motten missen? Ze was der al zo'n hoop kwiet. Baovendien was ‘et disse keer eur eigen schuld.
Ze lei ‘t dierken op een dreugen handdoek.
Effen zat ze der op de hoeken bi'j. Toen begon e te trekkepoten en proberen e ze der onder te kriegen.
Hie was niet dood!! Alie slaken een zucht van verlichting.
Langsaam kwam et natte vöddeken op de veurpeute, de ogen nog egal stief dichte en proesten een paar keer.
Toen e de achterpeute der ok onder wol trekken, sloeg e inens dri-j keer aover de kop en smakken tegen et kökkenkastjen.
Hie bleef duzelig liggen.
Alie schrok der van en dacht dat dit zien lesten sprong ewest was.
Maor ze bedacht zich metene, dat ‘t niet zo gek was dat ‘t dier niet meer wist wat onder of baoven was. Hie was zéker een keer of tiene met de lakens rond ewest.
Veurzichtig nom ze um op. Metene klauwen e zich vaste in eur hande. Ze vulen et niet. Ze mos um gauw afdreugen en de eugskes uutwassen, want hie zol der wel zepe in-ekregen hebben.
Nog een geluk, dat ze altied millieu-vriendelijke waspoeier gebruuken.
Ze begon um metene dreuge te wrieven. Effen dacht ze der nog aover, um de magnetron te gebruuken maor ze wist niet of et apparaat daor wel tegen kon. Ze hef de feun maor enommen.
Toen e dreuge was, hef ze um in een mandjen elegd. Doar hef e ok nog effen rond-edreaid, maor ging uutendelijk toch liggen.
Alie is net zolange bi-j um ebleven tutdat e, noa een half uurken hoesten, snoeven, proesten en schroeten, in slaop viel.
Toen Alie dat zag, vulen ze inens hoe muu ze zelf was eworden van alle emotie's van den dag.
Ze stoppen de natte lakens weer in de machine, dweilen de vloer nog effen an en nom de mande met de katte met naor baoven.
De dri-j in bedde hadden van et hele gedoe niks met ekregen en leien nog te maffen.
Alie krop der noast. Maor ze kon niet in slaop kommen. Den helen dag draeien as een film veur eur hen. Ze lei met de ogen los naor ‘t plafond te staren, waor alle katten nog weer es langskwammen.
Ok Willem en meneer Katendrecht wandelen rond de plafonničre. De rooie kater zat der in. Ze kek es op de wekker en zag dat et zowat acht uur was.
Wat was et toch eenzaam en stille in huus. Van 's margens vrog tut 's oavends late was ze altied druk ewest met alle katten.
Now had ze der nog maor vier meer.
Ze zag de toekomst as één groot, zwart gat met hier en daor een katte.

Inens mos ze an Bernard denken.
Hie was um de katten ‘t huus uut-egaon.
Stom eigelijk, dat ze allene maor an de katten edacht had en Bernard had verwaarloosd. Dat ze meestal meer te doen had met een katte die niet goed in odder was as met Bernard die de pest in had aover eur kattenmanie, zoas hie dat altied enuumd had.
Zo had ze ‘t niet bedoeld. Toen ze etrouwd waren, had ze ene katte van huus met ebracht en Bernard was net zo gek met ‘t dier ewest as Alie. Zelfs toen ze der vief hadden ehad, had e nooit eklaagd.
De rest was der zo ongemerkt bi-j ekommen.
As ze goed naodacht en eerlijk was, mos ze toegeven dat Bernard der op ‘t laatste maor zo'n betjen bi'j ebungeld had.
Nee, et was gin wonder dat e ‘t niet meer uut had können hollen.
Hoe langer ze der aover naodacht, hoe meer ze der van aovertuugd raken dat de schuld bi-j eur lei.
Ze ston op, ging naor beneden en liep naor de tillefoon. Ze wol um opbellen en um vertellen hoe ‘t der now bi'jston.
Maor hoe? En wat zol e zeggen? Zol e nog wel wat van eur willen wetten? Hie had al die tied niks van zich laoten heuren. Ze had zelfs zien nummer niet. ‘t Ston ok nog niet in et boek.
Ze draeien "inlichtingen" en vroeg naor et nummer van Bernard Batse uut de Kanariestraote.
Toen de juffrouw et gaf, schreef Alie ‘t met trillende hande op ‘t tillefoonboek.
Alie nom de hoorn weer van de haok, maor toen ze de kiestoon heuren lei ze um der net zo gauw weer op. Ze mos eerst effen naodenken wat ze zeggen zol.
Ze liep effen naor et raam en proberen et nog een keer maor ze was zó zenuwachtig, dat bi-j ‘t dreaien van ‘t tweede cijfer ‘t toestel van et täöfeltjen kieperen.
Ze liep naor de kökken en dronk zich een glas water. Eur keal was körkdreuge. Zo zol ze der gin woord uut können kriegen.
Margen kon et toch ok nog wel?

Zo is ze nog een keer of dri-j van de tillefoon naor et raam en weerumme elopen. Ze zag de buurvrouw met de man langskommen. Die hadden samen boodschappen edaon.
Alie pakken de hoorn weer op en draeien ‘t nummer van Bernard.
Ze liet ‘t dink vief keer aovergaon.
Ze wol de hoorn der net weer opleggen, ergens bli-j dat Bernard niet thuus was, toen an de andere kante op-enommen wier. Et lek een eeuwigheid te duren veurdat e zich melden met: "Bernard Batse."
Alie halen diepe aosem, maor wieter kwam ze niet.
Ze had zich inmiddels wel zo'n betjen bedacht wat ze vanplan was um te zeggen. Maor now ze zien stemme heuren was ze et kats kwiet. Et enige wat ze uut kon brengen, was een bibberigen zucht.
"Met Bernard Batse."
Ze dacht een betjen ergernis bi-j um te heuren.

Alie zuchten nog es een paar keer. ‘t Was net of der een strop um eur keäl langzaam an'etrokken wier.
De vertrouwde stemme an de andere kante bracht eur in de warre.
"As i-j hijgen wilt bun i-j bi-j mien an ‘t verkeerde adres. Dan kön i-j bi-j een nul-zes nummer better an ow trekken kommen."
Dit stellen Alie now niet bepaold geröst aover et wietere verloop van ‘t gesprek.
Maor ze liet zich niet afschrikken. Now ze Bernard eenmaol an de lijn had, mos ze ok maor effen deurbieten.
"Met mien." zei ze met een piepstemmeken.
"Ik kenne gin Mien."
An zien toon heuren ze dat e op ‘t punt ston um de haok der op te smieten.
In één aosem smet ze et der uut: "De katten bunt et huus uut en ..."
Wieter kwam ze niet.
"Allemaole??" klonk ‘t ongeleuvig.
"Allemao....."
‘t Bleef stille an de andere kante.
Alie wachten effen. Ze verwachten dat ze now de bezettoon wel te heuren zol kriegen. Maor ‘t blééf stille.
Ze schroeten een keer.
"Ik hebbe der nog viere." zei ze heel piëuntjes.
"Nog viere! Dat zölt der nao een hötjen wel weer veertig waezen."
"Nee nee Bernard, ik bun der met naor de veearts ewest. En ‘t bunt allemaole poesjes."
"Tutdat i-j weer een kater uut een boom plukt."
"De poesjes bunt esteriliseerd, dat zei ik toch?"
Bernard luusteren nog aeven slecht naor wat ze zei. Dat had Alie de leste jaoren
e-ergerd. Toen ze pas etrouwd waren, had ze ‘t altied met "de mantel der liefde" können bedekken.
En kiek, ze kon et now ok.
"O." Ze heuren an zie'n toon, dat e et niet kon geleuven.
"As i-j wilt Bernard, kom i-j maor es kieken. Ik heb de rekkeningen van de veearts nog bewaard."

Benard ís kommen kieken. Ze hebt vanalles met mekare bepraot.
Wat? Dat vermeldt de geschiedenis niet.
Maor Bernard hef de huur an de Kanariestraote op-ezegd.

Henk uut Darp
(D.H.Oijman)